Alles is goed

Ondertussen is het 23 jaar geleden dat ik De Celestijnse Belofte las. Het allereerste boek rond persoonlijke groei. Het eerste boek van wat een hele reeks zou worden.

23 jaar! In 1996. Dat is zelfs nog in de vorige eeuw 🙂

Het was het jaar dat ik 30 werd. Gescheiden, financieel op de sukkel, ongelukkig en eenzaam. Op mijn 30ste verjaardag kreeg ik een kaartje met de tekst: “Life begins at 30”. En hoewel ik in tranen uitbarstte bij het lezen van die 4 woorden, brachten ze mij wel bij een heel diep verlangen om mijn leven om te draaien.

Het was geen bewuste beslissing. Ik wist niet hoe of wat of wanneer. Maar als ik er nu op terugkijk was dat het moment waarop ik innerlijk voelde: dit moet stoppen. Het leven moet meer in petto hebben voor mij dan dit.

Enkele weken later stopte een bijna wildvreemde het boek De Celestijnse Belofte in mijn handen. “Ik heb em uit”, zei ze. “Hij is nu van jou.”

Ik las op dat moment geen boeken. Ik kende NIETS van persoonlijke ontwikkeling. Wat haar dreef om het boek aan mij te geven was pure inspiratie.

Ik las het boek in één ruk uit. Ik voelde hoop. Voor het eerst in jaren voelde ik mezelf weer tot leven komen. Ik had iets om me in vast te bijten. Een strohalm om me aan vast te houden.

Op de cover van het boek zag ik dat er ook een werkboek was bij het boek. Dus ging ik een boekenwinkel binnen. (neen er was nog geen google of bol om het effe online te bestellen) Het boek was daar niet voor handen, maar de dame aan de kassa ging het bestellen. “Bestaan er nog zo’n boeken in die aard?”, vroeg ik haar. “Bij de new age daar,” zei ze en ik zag dat ze het rollen met haar ogen met moeite kon onderdrukken. Maar dat kon mij op dat moment echt niet tegenhouden.

En daar stond ik dan… Een hele sectie met “van die boeken”.

Als flinke student van “de belofte”, deed ik mijn ogen dicht en weer open om te zien welk boek my “riep”. Het was een boek met een blauwe cover en een heel groot regenbooghart: “Je kunt je leven helen”, van Louise Hay.

Dat was de start van een geweldige reis. Een reis met heel wat ups en downs. Een reis vol verwondering. Maar ook een reis door diepe dalen, momenten waarop ik de pedalen weer even kwijt was. Om dan weer op weg te gaan.

Ondertussen weet ik dat het leven altijd vragen zal opwerpen. Om het met de woorden van Abraham-Hicks te zeggen: “You can never get it wrong, because you are never done”. Het leven zelf daagt je uit om te groeien en te verruimen.

Maar de groeipijnen voelen anders nu. Ik noem het zelfs geen pijnen meer. Groei “hobbeltjes” omschrijft het beter. Alsof je met de auto op de autostrade te ver afwijkt en je met je wielen de ribbels op de weg raakt. Kedoem kedoem kedoem… heel subtiel. Nog tijd genoeg om bij te sturen. En af en toe vergeet ik nog bij te sturen en ga ik effe de gracht in. Ook goed…

Ondertussen word ik in oktober 53 jaar. En ik houd van mijn leeftijd. Ik houd van wat die jaren mij hebben gebracht. Ja ook de ‘verdoemme-linda-hoe-zijt-ge-hier-nu-weer-in-terecht-gekomen”-momenten. En de grijze haren. En de kilo’s die zich vrolijk rond mijn billen en buik zetten. It is all good 

Click here to add a comment

Leave a comment: